Europejska ochrona zdrowia mierzy się dziś z poważnym wyzwaniem kadrowym. Odpowiedzią nie może być jednak wyłącznie kształcenie i rekrutowanie nowych pracowników. Musimy również lepiej wykorzystać potencjał osób, które już pracują w systemie.
Dlatego poparłem raport, który zwraca uwagę m.in. na potrzebę większej mobilności pracowników ochrony zdrowia i sprawniejszego uznawania ich kwalifikacji w państwach członkowskich. Jeżeli ktoś zdobył kwalifikacje pozwalające mu wykonywać zawód w jednym kraju UE, nie powinien napotykać niepotrzebnych barier, gdy chce podjąć pracę w innym. Mobilność może pomagać tam, gdzie występują niedobory personelu, choć nie może oznaczać trwałego osłabiania systemów ochrony zdrowia w innych państwach.
Równie ważne jest podnoszenie kwalifikacji i przekwalifikowanie pracowników już obecnych w systemie, aby na bieżąco reagować na niedobory. Pracownik powinien mieć możliwość zdobywania specjalizacji, nowych umiejętności czy zmiany ścieżki zawodowej bez konieczności opuszczania systemu. Rozwój zawodowy powinien być stałym elementem kariery, a nie reakcją dopiero na pojawiający się niedobór.
Zmieniające się technologie, cyfryzacja, nowe modele opieki i starzenie się społeczeństwa powodują, że potrzebujemy nowych kompetencji. Zwłaszcza nowe technologie powinny nie tylko zmieniać sposób organizacji pracy, ale również iść w parze z rozwojem kompetencji osób, które z nich korzystają – aby zawsze służyły temu co najważniejsze – bezpieczeństwu pacjentów.